پرتره‌ای سینمایی و تمام‌قد از یک زن جوانِ بزرگسال که روی پشت‌بامی در یزد، زیر آسمانی ابری و نمایشی ایستاده است؛ تصویر کاملاً از پشت گرفته شده باشد و صورت دختر دیده نشود. موهای حالت‌دار او در اثر وزش باد به سمت چپ حرکت کنند و دامنِ ستِ کت‌ودامنش نیز در همان جهت به‌نرمی به حرکت درآمده باشد. لباس او شیک، امروزی و خوش‌دوخت باشد، اما طرح کاشی روی آن فقط به‌صورت ناقص و محدود اجرا شود: نقش‌های هندسی الهام‌گرفته از کاشی‌های فیروزه‌ای، لاجوردی، عاجی و سفالی مسجد جامع یزد فقط روی بخش‌هایی از کت و دامن دیده شوند و قسمت‌های بزرگی از پارچه ساده و ظریف باقی بماند؛ طرح کاشی نباید تمام لباس را بپوشاند. دامن مات و پوشیده تا حدود میانه‌ی ساق پا برسد و حرکت طبیعی آن در باد دیده شود؛ پاهای دختر و کفش‌های پاشنه‌دار نوک‌تیزِ آبی لاجوردی نیز به‌شکلی واضح اما محترمانه و غیرتحریک‌آمیز دیده شوند. در سمت راست تصویر، مسجد جامع یزد، بادگیرهای سنتی یزد و گنبد کمالیه در میان چشم‌انداز زیبای پشت‌بام‌های شهر دیده شوند. نور طبیعیِ سرد و پخش، ابرهای خاکستریِ چندلایه، حرکت واقع‌گرایانه‌ی مو و پارچه، جزئیات ظریف اما کنترل‌شده‌ی منجق‌دوزی و نقش پارچه، عکاسی سینمایی معماری، لنز ۵۰ میلی‌متری، ترکیب‌بندی عمودی تمام‌قد و فضای خالی متعادل در کنار سوژه برای نوشته. این جمله دقیقاً با فونتی کلاسیک، زیبا و شبیه خوشنویسی فارسی نوشته شود: «یادگاری که در این گنبدِ دَوّار بِمانْد». نوشته به رنگ عاجیِ گرم، خوانا و در کنار دختر قرار بگیرد، بدون پوشاندن او یا بناها. بدون متن اضافه، بدون لوگو، بدون نمایش صورت، بدون طرح کاشی روی تمام سطح لباس و بدون حروف دفرمه؛ حال‌وهوای اثر شاعرانه و محترمانه باشد.